Wynalazcami i pierwszymi producentami porcelany byli Chińczycy. Już w starożytności, od II w p.n.e. wytwarzali naczynia z masy porcelanowej, określane przez specjalistów "protoporcelaną". Udoskonalenie technologii pozwoliło Chińczykom na wypalenie ok. VII w. n.e. naczyń określanych mianem porcelanowych. Charakteryzowały się one białym kolorem, swego rodzaju przezroczystością materiału i wydawały specyficzny rezonans. Porcelana powstaje bowiem po wypaleniu, w bardzo wysokiej temperaturze (pow. 1280 st. C), mieszaniny specjalnych glinek - kaolinu i skalenia. Poszkliwiony materiał staje się przeświecający i nie przepuszcza wody. Chińczycy, przede wszystkim, wcześniej niż pozostali odkryli złoża kaolinu a także potrafili uzyskać tak wysoką temperaturę w piecu do wypalania masy porcelanowej. Cudzoziemcy zachwycali się nieznanymi i niezwykłymi wyrobami. Podróżnik Sulejman, prawdopodobnie perski lub arabski kupiec, w 851 r n. e. napisał tak: "Chińczycy posiadają bardzo delikatną glinkę, z której wytwarzają naczynia tak przezroczyste, jakby ze szkła; można zobaczyć wodę przez ścianki naczynia, chociaż jest ono wykonane z gliny". Fakty te potwierdzają wykopaliska. Pierwszym Europejczykiem, który zetknął się z naczyniami tego typu był Wenecjanin Marco Polo. W trakcie swej sławnej podróży do Chin przebywał w 1275 r. na dworze cesarza Kubilaja (z dynastii założonej przez Dżingis-chana). W pamiętniku użył nazwy "porcelana" na określenie wyrobów, które oglądał. Prawdopodobnie szkliwo tego wyrobu skojarzyło mu się z muszlami genus porcellana, mającymi silnie połyskującą, ubarwioną powierzchnię. Termin "porcelana" przyjął się w Europie dopiero w XVI w.
